એ આલોકે શિશિર સહસા ચોંકી ઊઠયા શી જાગી…

વાયો ધીમે રહી સૂસવતો ભ્રાન્ત જેવો સમીરે,

ઘૂમી ર્ હેતો અહીંથી તહીં તે સૂનકારે અભાગી.

પેલું પમ્પા સરવર અને અદ્રિ આ માલ્યવાન;

ધારે ફીકી સરલ સુષમા તુંગભદ્રા–તટો આ,

ચોપાસે શા ટુકટુક બન્યા જીર્ણ સામ્રાજ્ય પ્રાણ;

વચ્ચે, માર્ગે અટકી ખટકી મન્દ ટપ્પો જતો આ.

વૃક્ષે ટોચે વિધુ ઝબકતો, શ્રી હસી ત્યાં વનોની.

આ ખંડેરો વિજિતજનના મ્હેલ ને મંદિરોનાં,

આ તૂટેલી વિતત કબરો તે વિજેતા જનોની.

ઢોળી બન્ને ઉપર રસ પૂર્ણેન્દુ સૌંદર્ય કેરો

આકાશેથી મૃદુલ મલકે, જોઈને કાળ–ફેરો

ટપ્પો વેગે પુરપ્રતિ ધપે તે સૂનાં ખેતરોમાં.