પુત્રને હીંચકાવતાં…
ધીમે ધીમે હાલરડાતા
આ હીંચકાની હેઠ,
ટપકતા મૂતરના રેલાની
સડકે સડકે
હું તો ચાલ્યો.
મઘમઘ બાળોતિયું આ મહેંકે-
એની ગંધ ઓઢીને
ચાલ્યો..
કડાંના કીચૂડાટનો
શમણે લઇને ભાર,
ઝીણા ઘૂઘરિયાળા રવને મારગ
ચાલ્યો..
ઘોડિયે બેઠેલો આ પોપટ
પાંખમાં વર્ષો લઇને
ફડ ફડ ઊડી જાય…
મારાં અંગ ઉઘાડાં કરી,
ઘોડિયે પગ ઉલાળતો કરી મૂકીને
‘મને’
હવે આ કોણ હીંચોળે ?!
15/1/73. સમોડા.
Posted in કવીતડાં
છ વર્ષનો છોકરાં રાખવાનો મને અનુભવ છે, તેના આધારે કહું કે, જો આપણે અભિગમ બદલીએ તો દાદા - દાદી થવું એ નવું જીવન અને બાળપણ મેળવવાની બહુ મહામૂલી તક છે.
જગજીતસિંહ બીચારો કાગજકી કશ્તીને રડે, પણ દાદો થાય તો એ કશ્તી પાછી મળેને?
તમે દાદા થયા કે શું ? !!
By: સુરેશ જાની on December 30, 2006
at 5:52 am
અરે સાહેબ મારા,કાવ્યની લખ્યા તા.તો વાંચો !એ બંને શિશુ કાવ્યો અનુક્રમે મારા મોટા પુત્ર અને વચેટ પુત્ર સાથેના અનુભવોની વાત કહે છે.હવે એ બંનેને ઘેર અનુક્રમે ભૂમિ,હસિત્ તથા માર્ગી,પ્રાચી અનુક્રમે 15,10–9,7ની ઉંમરે ભણે છે.
આ કાવ્યો તો જીવનનાં આરંભના અનુભવનાં વર્ષો-ધન્યતાની ચરમસીમાનાં-છે.
કાવ્યમાં એ ભાવો કેટલી સફળતા પામ્યા છે તે જોવાનું (અને તમારે સૌએ તપાસવાનું) છે.જુ.
By: Jujalkisho on December 30, 2006
at 6:46 am
અરે બાપલા તમે તો બહુ સીનીયર નીકળ્યા! અમારા દોહિત્રો તો 9 અને 7 પર જ છે અને પૌત્ર તો પધારવાના બાકી છે !
By: સુરેશ જાની on January 7, 2007
at 4:24 am
કાકા, તમે આ કાવ્ય લખ્યું ત્યારે હું પણ 3-4 મહિનાની જ હતી હોં!
સરસ છે…
By: ઊર્મિસાગર on January 9, 2007
at 5:51 pm
મઝાની વાત તો એ છે કે ગમે તેવડી ઉંમરે પણ હીંચકાવતાં હીંચકાવતાં ખુદ આપણે પણ ઝૂલી જઈએ ! બાળકને હીંચકાવવાનો અનુભવ તો જીવનના મહામૂલા અનુભવોમાંનો એક છે.આભાર, બહેના.
By: jugalkishor on January 10, 2007
at 2:56 am
I was doing the same thing at that time.
To day the result is soooooo beautiful.
Thanks for dragging me in that phase of life.
jay shree krishna
By: pravina Avinash Kadakia on January 23, 2007
at 3:08 pm
|
 | jugalkishor on પુરાઈ રહેલ… |
 | વિવેક ટ… on પુરાઈ રહેલ… |
 | CHANDRAVADAN MISTRY on 1944 થી… |
| jugalkishor on 30 પૈસાના લસ… |
 | kaushik patel on 30 પૈસાના લસ… |
